Onze christelijke wortels herontdekken: een noodzaak voor de toekomst van België!

Een vrijheid om te geloven die in theorie bestaat, maar in de praktijk achteruitgaat

Hoewel de vrijheid van eredienst door onze Grondwet wordt beschermd, hebben veel burgers het gevoel dat het openlijk uiten van hun christelijk geloof moeilijker is geworden dan vroeger. Niet omdat de wet het verbiedt, maar omdat er een culturele druk wordt uitgeoefend op degenen die hun geloof openbaar willen beleven.

Hoeveel mensen aarzelen vandaag om op het werk, op school of in de media over hun geloof te spreken uit angst om als ouderwets, conservatief of gevangen in een « achterhaalde mentaliteit » te worden bestempeld? Hoeveel jonge gelovigen verkiezen te zwijgen in plaats van spot of onbegrip van hun omgeving te moeten ondergaan?

Een echte democratie zou echter geen onderscheid mogen maken tussen respectabele overtuigingen en overtuigingen die als gênant worden beschouwd. Zij zou iedereen het recht moeten garanderen om zijn overtuigingen te beleven en uit te drukken met respect voor anderen.

De naam van Jezus Christus zou nooit het voorwerp van spot mogen zijn. Of men nu gelovig is of niet, Hij blijft een van de belangrijkste figuren van onze beschaving. Zijn leer heeft generaties Belgen geïnspireerd en blijft miljoenen mensen over de hele wereld zin, hoop en richting geven.

Respect voor diversiteit houdt ook respect voor gelovigen in. Een samenleving die beweert tolerant te zijn, kan het christelijk geloof niet beschouwen als een overblijfsel uit het verleden of als een onderwerp van spot.

De school: een plaats van overdracht of van het uitwissen van ons erfgoed?

De kwestie van het onderwijs verdient bijzondere aandacht. Sinds verschillende decennia hebben de lessen godsdienst geleidelijk aan plaats en zichtbaarheid verloren in tal van onderwijsinstellingen. Leerlingen worden vaak gevraagd te kiezen tussen verschillende vakken, waaronder godsdienst, niet-confessionele zedenleer of andere vakken rond burgerschap. In de praktijk wordt die keuze vaak snel gemaakt. Godsdienstlessen worden regelmatig beschouwd als een secundaire optie, terwijl zij juist een essentieel onderdeel zouden moeten vormen van de overdracht van ons cultureel en spiritueel erfgoed.

In sommige scholen tellen de lessen christelijke godsdienst nog slechts enkele leerlingen. Het is niet ongewoon dat groepen zeer klein zijn, of zelfs dat bepaalde jaren geen lessen kunnen worden georganiseerd wegens een gebrek aan inschrijvingen. Deze realiteit zou ons collectief moeten aanspreken.

Het gaat er niet om de keuzevrijheid van gezinnen af te schaffen of een religieuze praktijk op te leggen. Vrijheid blijft een fundamenteel beginsel. Toch is het legitiem om zich vragen te stellen wanneer het onderwijs van het christendom, dat onze nationale geschiedenis gedurende eeuwen heeft gevormd, steeds meer naar de achtergrond lijkt te verdwijnen.

Hoe kunnen wij verwachten dat jonge generaties de geschiedenis van België, Europa, onze instellingen, ons artistiek erfgoed of onze tradities begrijpen als zij de religieuze fundamenten die deze hebben gevormd niet meer kennen?

Een samenleving die ophoudt haar erfgoed door te geven, verliest onvermijdelijk een deel van haar identiteit. Het christendom is niet enkel een kwestie van persoonlijk geloof; het vormt ook een van de sleutels tot het begrijpen van onze geschiedenis en onze beschaving.

Is een samenleving zonder het heilige gedoemd haar oriëntatiepunten te verliezen?

Naast de religieuze kwestie verdient vooral de plaats van het heilige in onze samenleving aandacht.

Europa kent sinds verschillende decennia een diepgaande secularisering. Religieuze verwijzingen nemen een steeds marginalere plaats in binnen het openbare leven. Velen beschouwen deze evolutie als onvermijdelijk, of zelfs wenselijk.

Toch is het legitiem om zich af te vragen wat de gevolgen daarvan zijn. Wanneer een samenleving geen enkele transcendente dimensie meer erkent, wanneer zij niets meer als werkelijk heilig beschouwt, loopt zij het risico geleidelijk haar fundamentele oriëntatiepunten te verliezen. Waarden worden relatief, veranderlijk en onderworpen aan de ideologische modes van het moment.

Een beschaving kan echter niet leven van consumptie, technologie en materieel comfort alleen. Zij heeft behoefte aan een visie op de mens, een moreel kompas en een ideaal dat de individuele belangen overstijgt.

Het christendom heeft lange tijd dit morele kader aan onze samenleving geboden. Het herinnerde eraan dat ieder mens een intrinsieke waardigheid bezit, dat er een verschil bestaat tussen goed en kwaad, dat vrijheid ook verantwoordelijkheden inhoudt en dat het algemeen belang voorrang moet krijgen op individueel egoïsme. Wanneer deze referenties geleidelijk verdwijnen, nemen andere waarden hun plaats in.

Sommige daarvan kunnen positief zijn. Andere kunnen leiden tot een steeds individualistischere, meer versnipperde, moreel ontwrichte samenleving zonder stabiele referentiepunten.

Wanneer God geleidelijk uit de collectieve horizon verdwijnt, blijft het ontstane vacuüm nooit lang ongevuld. Andere referenties, ideologieën en waardesystemen nemen vanzelf Zijn plaats in. Sommige kunnen gunstig zijn, maar andere kunnen leiden tot een mensbeeld waarin alles relatief wordt, traditionele morele normen voortdurend ter discussie worden gesteld en niets nog werkelijk onaantastbaar lijkt.

Een samenleving die geen enkele vorm van transcendentie meer erkent, loopt het risico geleidelijk haar gevoel voor grenzen te verliezen. Wat vroeger ondenkbaar werd geacht, wordt bespreekbaar, vervolgens aanvaardbaar en uiteindelijk soms de nieuwe norm. Democratisch debat blijft noodzakelijk, maar het is legitiem om zich vragen te stellen bij de gevolgen van een beschaving die niet langer steunt op een gemeenschappelijke spirituele basis.

Paradoxaal genoeg stellen veel van onze medeburgers vandaag een diep onbehagen vast. Zij klagen over het verlies van waarden, het groeiende individualisme, de eenzaamheid, de gezagscrisis en de moeilijkheden bij de overdracht tussen generaties. Zij voelen aan dat iets broos is geworden in het morele weefsel van onze samenleving. Toch zijn er maar weinig mensen bereid te overwegen dat de verwijdering van het heilige een van de oorzaken kan zijn.

Wij willen vaak de vruchten terugvinden zonder terug te keren naar de wortels die ze hebben voortgebracht. Wij willen de waarden van solidariteit, respect, verantwoordelijkheid en menselijke waardigheid behouden die uit het christendom zijn voortgekomen, terwijl wij geleidelijk de bron vergeten die hen heeft voortgebracht en eeuwenlang heeft gevoed.

Het volstaat om naar dagelijkse gesprekken te luisteren om vast te stellen dat er een gevoel van onbehagen bestaat. Veel burgers zeggen dat « er iets niet meer klopt ». Zij spreken over het verlies van waarden, het gebrek aan respect, isolement, de gezagscrisis, de moeilijkheden bij de overdracht tussen generaties en de opkomst van het individualisme.

Toch durven maar weinig mensen zich af te vragen of de geleidelijke verwijdering van het heilige niet deel uitmaakt van het probleem.

De strijd tegen de maçonnieke laïciteit

Sinds verschillende generaties hebben bepaalde ideologieën geprobeerd het geloof te beperken tot de privésfeer en geleidelijk elke spirituele verwijzing uit het openbare leven te verwijderen. In naam van een steeds radicalere opvatting van secularisme zijn religieuze overtuigingen vaak voorgesteld als obstakels voor vooruitgang of als realiteiten die met de tijd zouden moeten verdwijnen.

Révolution verzet zich tegen deze visie. Wij weigeren een opgelegd secularisme dat, onder meer gedragen door bepaalde invloedrijke netwerken afkomstig uit de vrijmetselarij, onze samenlevingen er geleidelijk toe brengt nergens meer in te geloven behalve in de god van het geld, consumptie en de voortdurende zoektocht naar winst. Een beschaving kan niet duurzaam overleven wanneer zij haar spirituele waarden vervangt door materialisme en individualisme. Integendeel, wij zijn van mening dat geloof, ongeacht de manier waarop het wordt beleefd, een essentiële rijkdom vormt voor het morele, menselijke en sociale evenwicht van onze natie.

De jeugd op zoek naar betekenis: de onverwachte terugkeer van spiritualiteit

Hoewel de secularisering al tientallen jaren lijkt toe te nemen, verdient ook een ander, discreter fenomeen onze aandacht. Terwijl religieuze instellingen veel gelovigen hebben verloren, uiten steeds meer jongeren vandaag een zoektocht naar betekenis, stabiliteit en transcendentie.

Deze realiteit blijkt onder meer uit de stijging van het aantal volwassenendoopsels die de voorbije jaren in verschillende Europese landen, waaronder België, werd vastgesteld. Deze stappen zijn bijzonder betekenisvol omdat zij betrekking hebben op personen die er op een leeftijd waarop zij zich volledig bewust zijn van hun engagement vrij voor kiezen zich tot het geloof te wenden, naar het voorbeeld van Jezus Christus.

Dit fenomeen onthult een diepe behoefte die onze moderne samenleving moeilijk lijkt te kunnen vervullen. Ondanks technologische vooruitgang, een hoger materieel comfort en bijna onbeperkte toegang tot informatie ervaren veel jongeren een gevoel van leegte, onzekerheid of verlies van richting.

Onze tijd moedigt vaak individueel succes, consumptie en de onmiddellijke bevrediging van persoonlijke verlangens aan. Toch leeft de mens niet van materiële goederen alleen. Hij heeft ook behoefte aan betekenis, verbondenheid, overdracht en hoop.

De spirituele zoektocht die bij sommige jongeren opnieuw opduikt, mag niet worden gezien als een nostalgische terugkeer naar het verleden. Zij kan worden begrepen als een natuurlijke reactie op de beperkingen van een samenleving die soms moeite heeft om antwoord te geven op de grote vragen van het bestaan: waarom leven? Waarom offers brengen? Hoe bouw je een leven op dat blijvende betekenis heeft?

Geconfronteerd met deze vragen ontdekken of herontdekken velen het christendom niet als een beperking, maar als een bron van antwoorden, richting en samenhang. Zij vinden er een mensvisie die verder gaat dan de logica van prestaties of consumptie alleen.

Deze vaststelling zou ons aan het denken moeten zetten. Terwijl onze samenleving religie soms beschouwt als iets achterhaalds, lijkt een deel van de jeugd juist in spiritualiteit te zoeken wat zij elders niet meer vindt: een identiteit, een gemeenschap, hoop en een reden om te geloven in iets dat groter is dan zichzelf.

Misschien is dit het teken dat de religieuze kwestie nooit echt verdwenen is. Misschien zijn wij eenvoudigweg getuige van de terugkeer van een fundamentele menselijke behoefte: de behoefte om betekenis te geven aan het eigen bestaan en zich in te schrijven in een werkelijkheid die groter is dan zichzelf.

Moderne vrijheid en christelijk erfgoed met elkaar verzoenen

De christelijke wortels van België verdedigen betekent niet dat men een staatsgodsdienst wil opleggen of wil terugkeren naar een vervlogen tijdperk.

Het betekent eraan herinneren dat ons erfgoed respect, overdracht en erkenning verdient.

Het betekent het recht van gelovigen verdedigen om hun geloof te beleven zonder bespot te worden.

Het betekent opnieuw een echte plaats geven aan religieuze overdracht binnen het onderwijs.

Het betekent ook erkennen dat de spirituele dimensie van het menselijk bestaan niet zonder gevolgen voor het evenwicht van onze samenleving kan worden uitgewist.

Het België van morgen moet een land van vrijheid blijven. Vrijheid voor wie gelooft en voor wie niet gelooft. Maar die vrijheid mag niet leiden tot het systematisch uitwissen van de christelijke identiteit die onze natie heeft gevormd.

Wij kunnen volledig verankerd zijn in de eenentwintigste eeuw en tegelijk ons erfgoed omarmen.

Wij kunnen de vrijheid verdedigen en tegelijk de waarde van het heilige erkennen. Wij kunnen naar de toekomst kijken zonder de fundamenten te verloochenen waarop onze beschaving werd gebouwd.

Onze christelijke wortels herontdekken is geen stap achteruit. Het is de wil om opnieuw aansluiting te vinden bij de waarden, de overdracht en de betekenis die gedurende eeuwen hebben bijgedragen tot wat ons land vandaag is.

Want een natie leeft niet uitsluitend van economie, technologie of instellingen. Zij leeft ook van geheugen, waarden en hoop. Als wij toekomstige generaties meer willen nalaten dan enkel een levensstandaard, moeten wij de moed hebben door te geven wat onze beschaving heeft gevormd.

Onze christelijke wortels omarmen is geen daad van uitsluiting. Het is een daad van trouw aan onze geschiedenis, van vertrouwen in ons erfgoed en van hoop voor de toekomst.

De gelovigen van België verenigen

Révolution wil alle gelovigen van België samenbrengen rond wat hen verbindt in plaats van wat hen verdeelt. Wij respecteren de verschillende religieuze praktijken en zijn van mening dat gelovigen vaak gemeenschappelijke waarden delen: respect voor het gezin, overdracht, solidariteit, plichtsbesef, naastenliefde en het streven naar het goede. Daarom roepen wij christenen en moslims in België op om samen te werken om de plaats van het geloof in onze samenleving te verdedigen, de christelijke wortels die ons land hebben gevormd te behouden en een levend spiritueel erfgoed door te geven aan toekomstige generaties. Wij geloven dat het mogelijk is tegelijk gelovig en diep patriottisch te zijn, gehecht aan zowel zijn geloof als zijn vaderland. Onze ambitie is bij te dragen aan het ontstaan van een België waarin gelovigen, ongeacht hun geloofsovertuiging, volledig deelnemen aan de verdediging van onze identiteit, onze cultuur en onze gemeenschappelijke toekomst!