BELEXIT: België teruggeven aan de Belgen !

Al tientallen jaren stellen de Belgische leiders de Europese Unie voor als een onbetwistbare vanzelfsprekendheid. We zouden haar verdragen, verordeningen, sancties, begrotingsbeperkingen en beslissingen moeten aanvaarden omdat er zogenaamd geen andere weg bestaat.

Dat is onjuist !

België kan de Europese Unie wettelijk verlaten. Artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie erkent uitdrukkelijk het recht van elke lidstaat om zich terug te trekken. Deze beslissing is soeverein: ze vereist noch de toestemming van de Europese Commissie, noch die van de andere lidstaten.

Na de kennisgeving aan de Europese Raad worden onderhandelingen geopend om de terugtrekking en de toekomstige betrekkingen te regelen. Wanneer geen akkoord wordt bereikt of geen verlenging met eenparigheid van stemmen wordt goedgekeurd, zijn de verdragen in principe na twee jaar niet langer van toepassing.

De BELEXIT is dus geen fantasie, geen illegale rebellie en evenmin een sprong in het onbekende. Het is de volkomen wettelijke uitoefening van een recht waarin de Europese verdragen zelf voorzien.

De beweging Révolution is vandaag de enige Belgische politieke beweging die deze oplossing duidelijk verdedigt: België uit de Europese Unie halen om het Belgische volk opnieuw de macht te geven over zijn eigen toekomst te beslissen.

België is niet langer volledig soeverein

Welk nut heeft het nog verkiezingen te organiseren als de verkozen regeringen vervolgens regels moeten toepassen die elders werden beslist?

Een aanzienlijk deel van het Belgische economische, commerciële, monetaire, landbouw-, energie-, milieu- en migratiebeleid hangt voortaan af van het Europese recht. Nationale regeringen veranderen, maar de grote beleidslijnen blijven bestaan, omdat ze verankerd zijn in verdragen die niemand ernstig ter discussie wil stellen.

De traditionele partijen kunnen tijdens verkiezingscampagnes beloven wat ze willen. Zodra ze aan de macht zijn, verwijzen ze naar Brussel, de begrotingsbeperkingen, de Europese richtlijnen, de concurrentie of de regels van de interne markt om uit te leggen dat ze niet kunnen handelen.

Aan deze komedie moet een einde komen.

De Europese Unie is Europa niet. Europa is een beschaving, een geschiedenis en een continent dat uit verschillende volkeren bestaat. De Europese Unie is een politieke en technocratische constructie die de geleidelijke overdracht van nationale bevoegdheden organiseert naar instellingen die steeds verder van de burgers verwijderd zijn.

Voorstander zijn van de BELEXIT betekent dus niet dat men tegen de Europese volkeren is. Het betekent weigeren dat België wordt bestuurd als een gehoorzame provincie van een supranationaal geheel.

Wij willen vrij met onze buurlanden samenwerken, maar wij weigeren onze soevereiniteit aan hen af te staan.

Een gevangenis hervorm je niet door haar muren opnieuw te schilderen!

Al jarenlang beloven bepaalde partijen om “Europa van binnenuit te veranderen”, “de Unie een andere koers te laten varen” of “de verdragen opnieuw te onderhandelen”.

Toch weten zij dat fundamentele wijzigingen van de Europese verdragen de instemming van alle lidstaten vereisen, waarbij elke lidstaat zijn eigen belangen verdedigt. Denken dat België in zijn eentje een volledige hervorming van de Unie kan opleggen, getuigt ofwel van naïviteit, ofwel van electoraal bedrog.

Anderen stellen voor om in de Unie te blijven, maar tegelijkertijd de regels die hen niet bevallen naast zich neer te leggen. Deze strategie zou leiden tot een eindeloze opeenvolging van geschillen, sancties en juridische crisissen, zonder de essentiële vraag op te lossen: wie moet in België het laatste woord hebben?

Voor Révolution is het antwoord vanzelfsprekend: het Belgische volk!

Zolang een land opgesloten blijft in de Europese verdragen, blijven de economische, sociale, monetaire of commerciële veranderingen die het belooft onderworpen aan de bevoegdheden die aan de Unie werden overgedragen.

Het volstaat dus niet om Brussel te bekritiseren. We moeten eruit stappen!

De BELEXIT om de democratie te herstellen

De eerste doelstelling van de BELEXIT zal erin bestaan de voorrang van de wil van het Belgische volk te herstellen.

Na de uittreding zullen de in België aangenomen wetten niet langer kunnen worden geneutraliseerd door een Europese verordening, een richtlijn, een beslissing van de Commissie of een arrest dat gebaseerd is op de voorrang van het recht van de Europese Unie.

België zal opnieuw zeggenschap krijgen over zijn essentiële keuzes:

zijn economisch en industrieel beleid;
zijn fiscaliteit;
zijn landbouw;
zijn energiebeleid;
zijn openbare diensten;
zijn grenzen en migratiebeleid;
zijn sociale en milieunormen;
zijn handelsakkoorden;
zijn munt;
zijn internationale betrekkingen.

De BELEXIT zal eveneens een einde maken aan deze schijndemocratie waarin de kiezers de machthebbers kunnen vervangen zonder de door de verdragen opgelegde beleidslijnen te kunnen wijzigen.

Révolution wil de politieke besluitvorming teruggeven aan het volk door middel van directe democratie en het referendum op burgerinitiatief. De herwonnen soevereiniteit mag niet door een nieuwe Belgische kaste worden ingepalmd: ze moet werkelijk aan de burgers toebehoren.

Uit de euro stappen en opnieuw een Belgische nationale munt invoeren

De BELEXIT moet gepaard gaan met een georganiseerde uittreding uit de eurozone.

Een munt is niet zomaar een betaalmiddel. Ze is een van de fundamentele instrumenten van de soevereiniteit. Wie de munt controleert, beïnvloedt het krediet, de rentevoeten, de investeringen, de inflatie en, ruimer gezien, de volledige economie.

Vandaag gebruikt België een munt die ontworpen is voor sterk uiteenlopende economieën. De behoeften van de Belgische industrie, de kmo’s, de landbouwers en de gezinnen stemmen niet noodzakelijk overeen met die van Duitsland, Italië, Griekenland of Nederland. Toch wordt aan iedereen één monetair beleid opgelegd.

Révolution stelt de invoering van een nieuwe Belgische nationale munt voor.

De naam, de kenmerken en het tijdschema voor de invoering ervan moeten het voorwerp uitmaken van een grondige technische voorbereiding en een democratisch debat.

De overgang moet zo worden georganiseerd dat het volgende wordt gewaarborgd:

de continuïteit van de betalingen;
de beschikbaarheid van contant geld en bankdiensten;
de bescherming van de deposito’s;
de uitbetaling van lonen, pensioenen en uitkeringen;
de omzetting van contracten die onder het Belgische recht vallen;
de stabiliteit van het financiële stelsel;
de strijd tegen speculatie en destabiliserende kapitaalbewegingen.

Een overgangsperiode moet de omzetting van prijzen, bankrekeningen, lonen en nationale contracten mogelijk maken. Schulden die onder buitenlands recht vallen of bijzondere clausules bevatten, zullen een specifieke juridische en financiële behandeling vereisen. Een ernstige BELEXIT moet op deze moeilijkheden anticiperen in plaats van ze te ontkennen.

Uit de euro stappen betekent niet dat België armer wordt. Het betekent dat we opnieuw de controle over het monetaire instrument verwerven om het aan onze reële economie aan te passen.

De Nationale Bank van België haar werkelijke rol teruggeven

De Nationale Bank van België bestaat nog steeds, maar handelt vandaag binnen het kader van het Eurosysteem en neemt deel aan de uitvoering van het monetaire beleid dat op Europees niveau wordt bepaald.

Bovendien verbiedt artikel 123 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie de Europese Centrale Bank en de nationale centrale banken rechtstreeks krediet te verlenen aan overheden of hun schuldinstrumenten rechtstreeks aan te kopen.

Na de BELEXIT wil Révolution de Nationale Bank van België opnieuw zeggenschap geven over het nationale monetaire beleid.

Révolution stelt voor dat de Nationale Bank strategische overheidsinvesteringen tegen nulrente kan financieren binnen een strikt omschreven, transparant en democratisch gecontroleerd kader.

Deze financiering zou met name betrekking kunnen hebben op:

ziekenhuizen;
scholen;
sociale woningen;
vervoersinfrastructuur;
energieonafhankelijkheid;
onderzoek;
herindustrialisering;
investeringen die noodzakelijk zijn voor de veiligheid en soevereiniteit van het land.

Het zal er niet om gaan onbeperkt geld te creëren of eender welke electorale uitgave te financieren. Ongecontroleerde geldschepping zou inflatie veroorzaken en de koopkracht vernietigen.

Financiering tegen nulrente moet daarom worden voorbehouden aan productieve en strategische investeringen, onderworpen aan maximumbedragen, een onafhankelijke beoordeling en permanent openbaar toezicht.

Het is echter absurd dat een staat tegen rente geld moet lenen op de financiële markten om een ziekenhuis te bouwen of essentiële infrastructuur te moderniseren, terwijl hij voorzichtig een beroep zou kunnen doen op zijn eigen monetaire instelling.

Geld moet opnieuw een instrument ten dienste van de gemeenschap worden, en niet een middel om volkeren door een eeuwigdurende schuld te onderwerpen.

Het spaargeld en de koopkracht beschermen

De uittreding uit de euro kan alleen slagen als de burgers worden beschermd.

Révolution zal verschillende garanties verdedigen:

wettelijke bescherming van bankdeposito’s;
transparante omzetting van rekeningen die onder het Belgische recht vallen;
versterkt toezicht op financiële instellingen;
een plan voor de continuïteit van betalingen;
tijdelijke controle op speculatieve bewegingen indien de nationale stabiliteit dit vereist;
controle op buitensporige prijsstijgingen tijdens de overgang;
aangepaste indexering van lonen, pensioenen en uitkeringen;
regelmatige en volledige informatie voor de bevolking.

De Belgen mogen niet de prijs betalen voor het herstel van de monetaire soevereiniteit. De instellingen zullen zich aan de soevereine beslissing van het volk moeten aanpassen, en niet het volk dat zich moet opofferen om de privileges van de financiële wereld te beschermen.

Opnieuw een Belgisch economisch en industrieel beleid voeren

De Europese Unie heeft concurrentie tot dogma verheven. Ze heeft economieën met zeer uiteenlopende lonen, belastingstelsels en productiestructuren in een permanente concurrentiestrijd geplaatst.

Deze logica heeft bedrijfsverplaatsingen, sociale dumping, economische concentratie en afhankelijkheid van buitenlandse toeleveringsketens aangemoedigd.

Met de BELEXIT zal België een echte industriële strategie kunnen invoeren:

gerichte steun aan ondernemingen die in België produceren;
nationale voorkeur bij overheidsopdrachten, met inachtneming van toekomstige akkoorden;
bescherming van strategische sectoren;
strijd tegen speculatieve bedrijfsverplaatsingen;
terughalen van essentiële productie;
een energiebeleid dat op de Belgische belangen is gebaseerd;
controle op buitenlandse participaties in gevoelige infrastructuur;
steun aan landbouwers en kmo’s;
herinvoering van gerichte barrières tegen sociale en milieudumping.

België moet kunnen beslissen dat een Belgische baan, Belgische vakkennis en een Belgische onderneming meer waard zijn dan de onmiddellijke belangen van een multinationaal investeringsfonds.

Een België dat openstaat voor de wereld, maar aan niemand onderworpen is

De BELEXIT betekent noch isolement, noch afsluiting.

België zal handel blijven drijven met de Europese landen. Franse, Duitse of Nederlandse ondernemingen hebben er geen enkel belang bij de Belgische markt op te geven, net zoals Belgische ondernemingen er geen belang bij hebben hun Europese klanten achter te laten.

De uittreding uit de Unie moet daarom gepaard gaan met onderhandelingen over samenwerkings- en handelsakkoorden met onze buurlanden. Deze akkoorden zullen echter door een soevereine staat worden gesloten, op basis van zijn eigen belangen, en niet worden opgelegd binnen een kader waarin het handelsbeleid grotendeels op Europees niveau wordt gevoerd.

België zal zijn partnerschappen eveneens moeten diversifiëren. De wereld beperkt zich niet tot Washington of Brussel. Nieuwe economische machten komen op en bouwen alternatieve commerciële, financiële en diplomatieke netwerken uit.

Révolution stelt voor een strategisch partnerschap met de BRICS-landen te onderzoeken, zonder België in een nieuwe afhankelijkheid te brengen.

Van Antwerpen een toegangspoort voor BRICS-producten tot Europa maken

De geografische ligging van België vormt een uitzonderlijke troef. De haven van Antwerpen-Brugge ligt in het hart van de grote Europese economische verkeersassen en beschikt over logistieke infrastructuur die de wereldwijde goederenstromen over zee met de belangrijkste markten van het continent kan verbinden.

Révolution stelt voor om van Antwerpen een bevoorrechte toegangspoort te maken voor producten uit de BRICS-landen naar Europa.

Deze strategie zou kunnen berusten op:

bilaterale of multilaterale handelsakkoorden;
investeringen in havens en spoorwegen;
de oprichting van gespecialiseerde logistieke platformen;
industriële partnerschappen;
veilige betalingsmechanismen;
de vestiging van verwerkings- en distributiebedrijven in België;
de ontwikkeling van betrekkingen met havens en ondernemingen in de partnerlanden.

Het doel is niet om België tot een eenvoudige transitzone om te vormen. We moeten op ons grondgebied waarde creëren: logistiek, verwerking, assemblage, kwaliteitscontrole, financiële diensten, verzekeringen, innovatie en werkgelegenheid.

Antwerpen zou een van de grote knooppunten tussen West-Europa en de opkomende economieën kunnen worden. Deze ambitie is onverenigbaar met een handelsbeleid dat volledig is opgesloten in prioriteiten die door de Europese instellingen worden bepaald.

België moet zelf kunnen onderhandelen met China, India, Brazilië, Zuid-Afrika en de andere BRICS-partners, terwijl het zijn belangen, ondernemingen en werknemers verdedigt.

Samenwerken met de BRICS zonder de ene voogdij door een andere te vervangen

Révolution verwerpt de automatische afstemming van België op buitenlandse geopolitieke belangen. Dat geldt voor de Europese Unie, maar ook voor elke andere macht.

Nauwere betrekkingen met de BRICS moeten daarom op verschillende beginselen berusten:

wederzijdse soevereiniteit;
niet-inmenging;
evenwichtige handelsbetrekkingen;
bescherming van Belgische strategische sectoren;
naleving van onze gezondheids- en veiligheidsnormen;
technologieoverdracht wanneer dit mogelijk is;
het scheppen van banen in België;
weigering van elke buitensporige afhankelijkheid van één enkel land.

De BELEXIT moet een vrij, multipolair en pragmatisch internationaal beleid mogelijk maken. België moet met iedereen spreken zonder van iemand bevelen te ontvangen!

De kosten van de Europese Unie beperken zich niet tot de Belgische bijdrage

De verdedigers van de Unie antwoorden vaak dat België eveneens Europese middelen ontvangt.

Maar waar komt dat geld vandaan? Het komt van de staten, burgers en ondernemingen. De Europese Unie creëert niet op magische wijze rijkdom: ze int, herverdeelt, stelt voorwaarden en gebruikt deze financiering vervolgens om haar eigen politieke macht te versterken.

De werkelijke vraag is wat België allemaal verliest door afstand te doen van zijn recht om zelf te beslissen:

de beperkingen die aan zijn begrotingen worden opgelegd;
de onmogelijkheid om een autonoom monetair beleid te voeren;
de gevolgen van de georganiseerde concurrentie tussen werknemers;
de gevolgen van handelsakkoorden;
de kosten van onaangepaste normen;
bedrijfsverplaatsingen;
het verlies van controle over essentiële sectoren;
de verzwakking van de democratie.

Soevereiniteit heeft een economische waarde, maar ook een politieke en menselijke waarde. Een volk dat niet langer over zijn eigen wetten beslist, is niet langer werkelijk vrij.

Een concreet plan om de BELEXIT uit te voeren

Révolution stelt een ordelijke en democratische aanpak voor.

1. Een duidelijk mandaat van de bevolking verkrijgen

De BELEXIT moet ondubbelzinnig aan de kiezers worden voorgelegd. Révolution zal niet om de macht vragen om zijn project vervolgens achter ondoorzichtige onderhandelingen te verbergen.

De beslissing moet op een uitdrukkelijk democratisch mandaat berusten, indien het Belgische grondwettelijke kader daarvoor wordt aangepast aangevuld met een nationale volksraadpleging die wordt georganiseerd onder voorwaarden die pluralistische informatie waarborgen.

2. De overgang onmiddellijk voorbereiden

Een nationaal team moet juristen, economen, monetaire specialisten, industriëlen, werknemersvertegenwoordigers, douanedeskundigen, diplomaten en verantwoordelijken voor informaticabeveiliging samenbrengen.

Het zal met name het volgende voorbereiden:

de nieuwe monetaire wetgeving;
de beveiliging van het bankwezen;
de omzetting van contracten;
het beheer van grenzen en douane;
de continuïteit van de bevoorrading;
de toekomstige handelsakkoorden;
het statuut van Belgische burgers die in de Unie wonen en Europese burgers die in België wonen;
de lopende Europese programma’s;
de wederzijdse financiële verbintenissen;
de bescherming van exporterende ondernemingen.

3. De terugtrekking op grond van artikel 50 melden

België zal zijn beslissing officieel aan de Europese Raad meedelen. Deze kennisgeving opent de onderhandelingsperiode waarin het verdrag voorziet.

België zal geen toestemming hoeven te vragen om te vertrekken. Het zal onderhandelen over de praktische voorwaarden van zijn vertrek en zijn toekomstige betrekkingen met de Unie.

4. Vastberaden onderhandelen zonder afstand te doen van het beginsel van de uittreding

De onderhandelingen moeten betrekking hebben op de rechten van burgers, handel, vervoer, politiële en justitiële samenwerking, wetenschappelijke programma’s, pensioenen, financiële verbintenissen en de continuïteit van het handelsverkeer.

De uittreding mag echter niet als ruilmiddel worden gebruikt. De Belgische regering zal over de voorwaarden van de BELEXIT moeten onderhandelen, niet over het bestaan ervan.

5. De nieuwe munt geleidelijk invoeren

De monetaire overgang moet zorgvuldig worden gepland, met een openbaar tijdschema, informaticabeveiliging, een periode met dubbele prijsaanduiding en garanties voor particulieren en ondernemingen.

6. De voorrang van het Belgische recht herstellen

Na afloop van de uittreding kunnen nuttige Europese regels tijdelijk in het Belgische recht worden behouden om een juridisch vacuüm te vermijden. Vervolgens zullen ze democratisch worden onderzocht, behouden, gewijzigd of afgeschaft.

De BELEXIT bestaat er niet in alle regels van de ene dag op de andere uit te wissen. Hij bestaat erin de Belgen opnieuw het recht te geven om te beslissen welke regels in hun land van toepassing moeten zijn.

7. Nieuwe internationale akkoorden sluiten

België zal evenwichtige akkoorden onderhandelen met de Europese Unie, zijn buurlanden, de BRICS-landen en de andere internationale partners.

De Brexit veroordeelt de BELEXIT niet

De tegenstanders van de BELEXIT zullen onvermijdelijk met het Britse voorbeeld zwaaien.

De Brexit bewijst echter niet dat het onmogelijk is de Unie te verlaten. Hij toont precies het tegenovergestelde aan: een staat kan artikel 50 activeren, de Unie juridisch verlaten en de overgedragen bevoegdheden terugnemen.

De Britse moeilijkheden moeten nuchter worden bestudeerd. Sommige vloeien voort uit de omstandigheden van de onderhandelingen, andere uit binnenlandse politieke keuzes, de internationale economische context of het ontbreken van een voldoende coherente strategie.

Révolution stelt niet voor om het Verenigd Koninkrijk blindelings te kopiëren. Wij moeten lessen trekken uit zijn ervaring, op de risico’s anticiperen en de BELEXIT reeds vóór de officiële kennisgeving voorbereiden.

Een slechte uitvoering maakt soevereiniteit niet nutteloos. Ze maakt een betere voorbereiding eenvoudigweg noodzakelijk.

Aan de voorstanders van angst antwoorden wij met vastberadenheid

Men zal ons vertellen dat België te klein is.

Toch drijven Europese staten die niet tot de Europese Unie behoren handel, innoveren ze, onderhandelen ze en verzekeren ze een hoge levensstandaard. De omvang van een land bepaalt zijn vrijheid niet. Wat telt, is de kwaliteit van zijn instellingen, infrastructuur, beroepsbevolking, industrie en strategie.

België beschikt over aanzienlijke troeven:

een uitzonderlijke geografische ligging;
de haven van Antwerpen-Brugge;
performante logistieke infrastructuur;
geschoolde arbeidskrachten;
een dicht netwerk van kmo’s;
industriële, chemische, farmaceutische en technologische sectoren;
een centrale ligging tussen verschillende grote Europese economieën;
Brussel, een internationale en diplomatieke hoofdstad.

Het werkelijke gevaar is niet dat België te klein zou zijn om onafhankelijk te zijn. Het werkelijke gevaar is dat het blijft geloven dat het te klein is om zelf te beslissen.

De BELEXIT is geen terugtrekking: het is een bevrijding

Révolution wil een vrij en soeverein België dat openstaat voor de wereld.

Een België dat over zijn eigen munt beslist.

Een België dat zijn strategische investeringen financiert zonder de financiële markten eindeloos te verrijken.

Een België dat zijn werknemers, landbouwers, zelfstandigen en ondernemingen beschermt.

Een België dat zijn grenzen en handelsakkoorden controleert.

Een België dat met zijn Europese buurlanden samenwerkt zonder zijn politieke macht aan hen af te staan.

Een België dat betrekkingen met de BRICS ontwikkelt en van Antwerpen een groot economisch knooppunt tussen de continenten maakt.

Een België waarin het volk werkelijk over de grote beleidslijnen van de natie stemt.

De traditionele partijen hebben onze soevereiniteit stukje bij beetje opgegeven. Zij hebben aanvaard dat fundamentele beslissingen worden genomen door instellingen die de Belgische burgers niet rechtstreeks kunnen afzetten en evenmin doeltreffend kunnen controleren. Vervolgens vertellen zij het volk dat er geen alternatief bestaat.

Révolution beweert het tegendeel.

De Europese Unie is niet onvermijdelijk.

De euro is niet onomkeerbaar.

Afhankelijkheid is niet onze bestemming.

De BELEXIT is de noodzakelijke voorwaarde om België zijn politieke, monetaire, economische en diplomatieke vrijheid terug te geven.

Wij willen onze afhankelijkheid niet langer beheren.

Wij willen ons ervan bevrijden.

Wij willen België teruggeven aan de Belgen!

Laurent LOUIS

Voorzitter van de beweging Révolution